Je doet wat moet.
Je zorgt, je regelt, je blijft maar doorgaan.
Voor de kinderen. Voor je partner. Voor je werk. Voor iedereen – behalve jezelf.

Misschien hoor je jezelf terug in wat andere vrouwen vaak zeggen als ze hier komen:

“Ik vraag me af of dit nog liefde is… en ik voel me daar zó alleen in.”
“Ik blijf hopen dat het beter wordt… maar ik word alleen maar kleiner.”
“Ik weet niet meer wie ik ben – alleen wie ik voor anderen ben.”

“Ik ben zó moe van altijd sterk zijn.”
“Ik wil gewoon weer mezelf zijn – zonder schuldgevoel.”

En ergens voel je ook: er moet iets veranderen.
Je verlangt naar rust. Naar richting. Naar ruimte om gewoon even jij te zijn.

Ik weet hoe dat voelt.
En ik geloof dat het anders kan.